Soms zit het mee, soms zit het tegen. Kennelijk geldt deze regel niet altijd want tot kort geleden had mijn oudste zoon (Emir, 8 jaar) nog geen enkele voetbalwedstrijd gewonnen en dat terwijl de landskampioen in de eredivisie al lang en breed bekend is. Het seizoen is dus zo goed als voorbij.

Voor de winterstop was het een echt drama. Iedere wedstrijd ging verloren met dubbele cijfers. Tijd voor de KNVB om in te grijpen: het F4 team van Emir was duidelijk te zwaar ingedeeld. Aldus geschiedde, na de winterstop volgde een nieuw kalender jaar met nieuwe kansen.

Koppels zonder kinderen hebben geen projectmanagers nodig voor een avondje uit. Gewoon, de deur dicht trekken en op stap. Geen planning, geen voorbereiding.

Nee, dan ouders die eens een stapje in de wereld willen zetten, of nog net iets ingewikkelder, uitgaan met een groepje ouders: mission impossible. Het vaststellen van de juiste datum is al een project op zich. Het regelen van de benodigde aantallen oppasadressen doet daar niet voor onder.

Emir is acht jaar oud en toch heeft hij al een trauma met zich mee te dragen. Iedere ochtend wordt het arme ventje wakker met een grote angst: "wordt het vandaag weer zo’n dag of niet?"

Behoedzaam kruipt hij uit bed en snelt zich naar de badkamer. Nee, niet voor de hoogstnodige ochtendplas, maar voor een blik in de spiegel en de daarbij behorende vraag: “heb ik een goede haarnacht gehad of niet?”

Het feestseizoen is weer begonnen, voor kinderen in het bijzonder. Het feestmenu start al op 11 november met het aperetief: Sint-Maarten. Snoep in overvloed, dapper gecollecteerd – deur voor deur – in ruil voor een liedje gezongen in fast-forward modus. Nauwelijks verstaanbaar dus. Eigenlijk zijn kinderen top-economen in de dop. Ze weten precies hoe het werkt: hoe korter het liedje hoe meer deuren er bezocht kunnen worden. Hoe meer deuren, hoe voller de zak met snoep. Gek genoeg sluiten onze Belgische zuiderburen de feestperiode af met hetzelfde ritueel, maar dan heet het Drie Koningen. Kennelijk was Belgie destijds te ver voor Sint Maarten.

Zomervakantie 2008, we zijn op vakantie in Tunesië. Alhoewel, vakantie? ‘Met het vliegtuig naar het zonnige zuiden tijdens de grote vakantie’ zal door het grootste deel van de bevolking als ‘zomervakantie’ worden ervaren. Dat verandert echter drastisch als de schoonfamilie de reden achter de keuze van de bestemming is. 

Wij gingen met z’n negenen op reis: mijn vrouw, haar zus en de bijbehorende gezinnen. Hoofddoel van de reis was het bijwonen van het huwelijk van de nicht van mijn vrouw. Niet zo’n ‘gemeentehuis-met-receptie-om-de-hoek’ trouwerij, maar een serie evenementen verspreidt over ettelijke weken, nog meer locaties en beklonken met een ‘grand finale’ van 5 dagen (en nachten) feest.

Ik weet niet of dit een generiek kleuterprobleem is, maar Emir heeft iets met pantoffels. Beter gezegd, hij heeft er niets mee. Toegegeven, hij heeft vier paar om uit te kiezen en begint iedere dag met een weloverwogen keuze. Hij besteedt nog meer aandacht aan de ‘pantoffelkeuze van de dag’ dan ik tijd besteed aan het afstemmen van een stropdas op mijn overhemd.

Maar daar is ook alles mee gezegd. Na tien minuten zijn ze weer uit en sloft hij het huis door op sokken of blote voeten. Beide varianten hebben zo hun nadeel. Sokken hebben een drastisch verminderde weerstand op onze plavuizen vloer, resulterend in glijpartijen en uiteindelijk huilbuien. Maar dat doet niets af aan Emir’s hardleersheid: liever hard gevallen dan even door de knieen om de pantoffels aan te trekken.

Er zijn van die mooie zinnen in Nederlandse songteksten die je aan het denken zetten over de schoonheid van de combinatie van woorden. Een paar van mijn favorieten:

“Was ik maar een dichter, dan kon ik dichter bij je zijn” van Stef Bos uit “Ik heb je lief”

“En dan schreeuwt ze en dan zwijgt ze, en ik schreeuw en zwijg naar haar” van Acda en de Munnik uit “De kapitein deel II”

Briljant, magnifiek, pareltjes uit de Nederlandstalige popmuziek. Iedere keer weer krijg ik kippenvel als ik ze hoor en iedere keer weer spel ik ze woord voor woord om zo te proberen de schoonheid te ontleden. Jaloers word ik er van, waarom kan ik niet van die poëtische zinnen op papier krijgen?

Het zelfhelend vermogen van een lichaam is uniek. Verreweg de meeste virussen en bacteriën hebben geen schijn van kans en wondjes zijn binnen een paar dagen verdwenen. Hiervoor hebben we een arsenaal aan verschillende aanvals- en verdedigingstechnieken tot onze beschikking die we bovendien niet eens actief hoeven te managen. Alles gaat vanzelf.

Alhoewel, een grote uitzondering vormt de kleuterknie, en dan vooral die van jongetjes. Alle middelen ten spijt, het helingsproces is niet opgewassen tegen de fanatieke en roekeloze speelstijl van kleuterjongetjes. Het begint meestal bij de eerste fietslessen, zonder zijwieltjes wel te verstaan.

Monia, mijn vrouw en de mama van Emir, is van Arabische afkomst. Alhoewel, ze is een beetje een Euro-Arabische mix met als voornaamste ingrediënt “Tunesisch”. Nu is mijn genetische samenstelling ook niet te vergelijken met de zuiverheid van een volbloed Arabier, dus Emir is een echte wereldburger. En wat is er waardevoller dan een tweetalige opvoeding om dat feit te ondersteunen?

Aldus besloten, al voor de geboorte van Emir. Mijn talenkennis beperkt zich tot Nederlands en Engels. Monia kan kiezen uit een veel breder repertoire waaronder diverse talen op moedertaalniveau. Frans krijgt hij later vast op school, redeneerden wij, dus de keuze viel al snel op Arabisch. Ook goed om met de familie te kunnen converseren.

Etenstijd. Eén van de spaarzame momenten van de dag dat we met z’n drieën (soms met z’n vijven) rustig samen zitten. Rustig was het inderdaad: de dagelijkse beslommeringen passeerden de revue, Emir was voor de verandering goed aan het eten en de vooruitzichten voor de avond waren gunstig. Dat wil zeggen, niets bijzonders in het vooruitschiet.

Dat zulke momenten opvallen, bewijst al dat ze zelden voorkomen. Het duurde dan ook niet lang. Plotseling begon mijn vrouw in het Engels tegen me te praten. Niet echt pedagogisch verantwoord, maar in de kleutertijd toch een goede garantie om een conversatie tussen ouders ook echt beperkt te houden tot pa en ma. 

Wie heeft het niet meegemaakt met z’n kind? Een verkeerde opmerking, net luid genoeg uitgesproken zodat iedereen deelgenoot is.

Plaats delict: de buurtsuper. Mama heeft net de dagelijke boodschappen op de band gelegd en staat – gehypnotiseerd door de piepjes van de kassa – glazig voor zich uit te kijken. Ook Emir houdt zich rustig en kijkt verveeld om zich heen. Niets aan de hand, tot zijn ogen vallen op een man met fors wat overgewicht. 

Hij valt niet meer weg te denken uit de inventaris van een modern gezin: de spelcomputer! Ook ik heb mijn vrouw uiteindelijk kunnen overtuigen, of misschien was ze gewoon mijn gezeur zat. In ieder geval, Emir heeft ook een spelcomputer, een Xbox360 om precies te zijn. Ik weet het, Emir is nog jong, maar dat zou je toch echt niet zeggen als je ziet hoe hij keer op keer zijn ouders verslaat. Gelukkig blijft deze superioriteit beperkt tot de Xbox.

Een uurtje per dag, dat is de afspraak. Natuurlijk blijkt het dat er toch vaak meer dan 60 minuten in een uur gaan, maar buitensporig wordt het nooit. 

Ik ben op het werk. Drukke dag, veel te doen. Toch moet ik even snel naar huis bellen om iets te vragen. Ik pak de telefoon en druk op het knopje ‘thuis’. Luttele momenten later gaat de telefoon over.

Nu kunnen er twee dingen gebeuren. Of mijn vrouw neemt op, ik stel haar snel de vraag, krijg direct antwoord en kan verder met mijn werk zonder dat ik uit mijn ritme ben. Mogelijkheid nummer twee is dat Emir opneemt en zoveel te vertellen heeft dat het gesprekje van vijf minuten me in arbeidsproductiviteit eigenlijk 20 verloren minuten oplevert. Maar dat weegt natuurlijk niet op tegen het genot van een intiem gesprek met zoonlief.

Bedtijd, het dagelijkse ritueel, de vaste ingrediënten. Speelgoed opruimen, kus voor mam en dan ... wie het eerste boven is! 

Papa ligt vandaag voorop, hij bereikt het eerste de trap en begint aan de dertien treden naar boven. En daar begint de ondergang, net voordat de dertiende trede is beklommen klinkt het van één meter lager “wie het laatste boven is, ik heb gewonnen”. Het is maar weer eens duidelijk, van een vierjarig jongetje valt nooit te winnen.